ابرقدرتها در عراق با بهرهبرداری از منابع عظیم نفت، گاز، زمین و حتی میراث تاریخی، نوعی وابستگی اقتصادی و سیاسی ایجاد کردهاند، در حالی که با نمایش ظاهری رفاه از طریق واردات کالاهای لوکس، خودروهای گرانقیمت، مراکز خرید مدرن و سبک زندگی مصرفی، تصویری جذاب از پیشرفت میسازند. این ویترین رفاهی باعث میشود بحرانهای واقعی مانند ضعف زیرساختها، فرسودگی خدمات عمومی، تعطیلی یا ضعف صنایع داخلی و ناپایداری اقتصادی کمتر دیده شود و در نتیجه، جابهجایی واقعی ثروت و تصمیمگیری پشت این ظاهر مدرن پنهان بماند.